Terapia Vojty, niezależnie od wieku dziecka pozwala na wywoływanie wszystkich mechanizmów składających się na prawidłowy rozwój, a w przyszłości na prawidłową lokomocję. Jeśli badanie neurokinezjologiczne motoryki spontanicznej dziecka, reakcje ułożeniowe oraz badanie odruchów pierwotnych wykaże odchylenia od prawidłowości, to możliwie najwcześniejsze zastosowanie metody odruchowej lokomocji pozwoli na niedopuszczenie do patologicznego rozwoju, a przynajmniej zminimalizowanie jego skutków.
Konieczność możliwie najwcześniejszego wprowadzenia terapii podyktowana jest istnieniem największej plastyczności mózgu w pierwszych miesiącach życia dziecka. Najlepszy okres dla jej rozpoczęcia to pierwsze trzy miesiące życia, najpóźniej do końca piątego miesiąca. Pierwsze trzy miesiące życia dlatego, gdyż w tym okresie w prawidłowych warunkach kształtuje się fizjologiczny wyprost kręgosłupa. Pamiętać musimy jednak o tym, że terapia Vojty nie jest w stanie stworzyć czegoś nowego! Możliwości i granice terapii zależeć będą od momentu życia dziecka, w którym doszło do uszkodzenia centralnego układu nerwowego, od jego umiejscowienia, rozległości, a także od ewentualnego wystąpienia wrodzonych chorób lub wad mózgu.
Możemy wpływać jedynie na nieuszkodzone obszary mózgu, mobilizować je do przejmowania funkcji tych części mózgu, które zostały uszkodzone.
Diagnostyka Vojty to ocena rozwoju ruchowego niemowląt. Prawidłowość tego procesu ocenianego poprzez badanie motoryki spontanicznej, reakcje ułożeniowe oraz odruchy pierwotne jest miarą jakości funkcjonowania centralnego układu nerwowego.
Tak więc, odchylenia widoczne w niemowlęctwie objawiać się mogą w przyszłości zaburzeniami dotyczącymi jakości chodu, poruszania się, statyki ciała, sposobu obciążania stóp, koordynacji wzrokowo-ruchowej, sprawności manualnej itp. Psycholodzy, pedagodzy i logopedzi bardzo dobrze znają problemy nadpobudliwości, dysleksji czy dysgrafii. Coraz częściej używa się dzisiaj określenia „dziecka niezgrabnego” w stosunku do dzieci charakteryzujących złożonymi zaburzeniami poruszania się, koordynacji wzrokowo - ruchowej oraz zachowania się. Neurologia dziecięca od pewnego czasu porusza problem o nazwie mikrozaburzenia czynności mózgu, których objawami często są kombinacje w/w dysfunkcji. Dzisiaj coraz więcej i częściej mówi się o problemie wad postawy wśród dzieci i młodzieży. Przytaczane wyniki badań kontrolnych prawie zawsze są alarmujące. Bardzo poważnym, a zarazem przykrym w skutkach problemem jest trójpłaszczyznowa deformacja kręgosłupa, czyli skolioza. Naukowcy podają, iż 80 - 90% skolioz to tzw. skoliozy idiopatyczne, tzn. nieznana jest przyczyna ich powstawania. Spośród wielu teorii próbujących to wytłumaczyć coraz częściej wysuwana ta, która mówi, że przyczyna tkwi w nieprawidłowym działaniu centralnego układu nerwowego.